Op een schemerige herfstavond was ik op een vergadering op de Goei Wei in Houthalen, een inspirerende plek en dan zie je dit gedicht van Edit Oeyen op de zijkant van een van de bouwconstructies tussen de bomen:

In dit verhaal
speelt niemand de hoofdrol
maar vullen mensen
en bomen elkander aan

want zonder bomen
is ademloosheid voor de mensen
bomen snakken
naar mensenhanden
die hen strelen en waarderen

ook vogels horen in
deze ruimte thuis
zij beitelen met hun snavel
een ongezongen lied
in de boomschors

de mens slaat vol bewondering
het hele gebeuren gade
en drinkt leven uit de milde gaven
van de natuur

Edith Oeyen – (gelezen op een Goei Wei in Houthalen – januari 2016)

delen mag